ចរាចរណ៍តែមួយ
ចរាចរណ៍តែមួយ
នេះជាព្រឹត្តិការណ៍មួយដែលនឹងរំលេចចេញនូវតថភាពនៃគ្រួសារអ្នកខេត្តម្នាក់ខំប្រឹង ដើម្បីជួយសម្រួលចរាចរណ៍ដល់ឡានពេទ្យក្នុងគោលបំណងឱ្យឡានពេទ្យបើកលឿន ដើម្បីនឹងទៅដល់កន្លែងសង្គ្រោះបន្ទាន់ឆាប់។ ប៉ុន្តែជាអកុសលសេចក្ដីខិតខំប្រឹងប្រែងទាំងអម្បាលនោះ ពុំដូចប្រាថ្នាដោយសារតែគ្មានសេចក្ដីអធ្យាស្រ័យពីអ្នកធ្វើដំណើរមួយចំនួន។
អាល្លោ! កូនមកផ្ទះឱ្យលឿងមក៍ អាចៅវាមិនស្រួលទេ មិនដឹងជាថីទេ ស្រាប់តែ វាក្ដៅខ្លាំងមួយរំពេច។ ហើយហៅឡានពេទ្យមកតែម្ដងទៅ ម៉ែមិនស្គាល់ទេ។
បា៎ទ។
ឡានពេទ្យបានបើចេញពីទីរួមស្រុកសំដៅទៅយកកូនអ្នកដែលនៅចុងកាត់មាត់ញក ត្រូវចំណាយពេលប្រហែល២០នាទីដើម្បីទៅដល់ផ្ទះអ្នកគ្រោះថ្នាក់ ប៉ុន្តែពុករបស់ក្មេងមិនអាចចាំយូរដូច្នេះបានឡើយ គាត់ក៏ឌុបក្មេងដោយមានយាយរបស់វាឱបពីក្រោយម៉ូតូផង ដើម្បីនឹងកាត់បន្ថយពេល។ ដូចបំណងមែន ម៉ូតូនឹងឡានពេទ្យជួបគ្នានៅពាក់កណ្ដាលផ្លូវ ហើយក៏បន្តទៅកាន់មន្ទីរពេទ្យធំ គឺកាល់ម៉ែត្រនៅឯរាជធានីភ្នំពេញ។ ការដែលចេញដំណើរពីខេត្តមក មិនមានជាបញ្ហាចោទប៉ុន្មានទេ ព្រោះផ្លូវទូលាយ ហើយអ្នកស្រុកដែលធ្វើដំណើរក៏ចេះតែជៀសផ្លូវឱ្យទៅជាហូរហែ។ ពុកក្មេង គាត់មិនបានបណ្ដោយឱ្យពេលទៅទទេៗនោះទេ គឺគាត់ដាក់កាសនឹងត្រចៀកដើម្បីងាយនឹងទំនាក់ទំនងមិត្រគាត់ដែលនៅភ្នំពេញ ដើម្បីឱ្យជួយសម្រួលចរាចរណ៍ពេលដែលឡានទៅដល់ម្ដុំរង្វង់មូលស្ពានជ្រោយចង្វារ។ មែន មិត្រគាត់បានបណ្ដាក់គ្នាដើម្បីចាំធ្វើចរាចរណ៍។ ឡានពេទ្យលយលឿនតាមម៉ូតូពុករបស់ក្មេងដែលជាអ្នកសម្រួលចរាចរណ៍។
ស៊ីប្លេឮតេតៗ ៗ ៗ តេ...ត ជាច្រើនបន្តបន្ទាប់ តែដូចជាមិនសូវមានប្រយោជន៍ដូចកាលនៅតាមបណ្ដោយផ្លូវបណ្ដាស្រុកស្រែឡើយ មកដល់រង្វង់មូលស្ពានជ្រោយចង្វារហើយ ឡានក៏ច្រើន ស៊ីប្លេក៏ចេះតែឮ អ្នកបើកចេះតែងាកមើល ខ្លះក៏ជៀស ខ្លះក៏ជៀសទាំងមិនសប្បាយចិត្តនឹងសំឡេងស៊ីប្លេ ឯខ្លះទៀតដូចជាឌឺនឹងសំឡេងស៊ីប្លេ តែម្ចាស់ស៊ីប្លេចុះពីលើម៉ូតូសម្រួលផង លើកដៃសំពះផងទៅក៏កើតចិត្តអាណិត ហើយក៏ជៀសចេញទៅ។ សកម្មភាពដដែលៗបែបនេះក៏ចេះតែមានជាបន្តបន្ទាប់ចាប់ពីស្ពានជ្រោយចង្វាររហូតដល់មន្ទីរពេទ្យ ដោយមានមិត្រភក្តិដែលគាត់បានជួយពឹងពាក់ផង។ ឡានទៅមុខមិនលឿនទេ តែក៏មិនឈប់យូរពេកដែរ គឺទៅដោយសន្សឹម គ្រាន់តែពីស្ពានជ្រោយចង្វារមកដល់ពេទ្យកាល់ម៉ែត្រត្រូវចំណាយពេលជាង២០នាទី។
ផុតហើយកន្លែងស្ទះ ឡានក៏បោះពួយលឿនស្លេវទៅមុខដែរ ហើយក៏ចូលទៅដល់កន្លែងសង្គ្រោះបន្ទាន់ដែរ។
ចំណែកពុកដែលសម្រួលម៉ូតូក៏យកម៉ូតូទៅផ្ញើ បន្ទាប់មករត់ទៅបន្ទប់សង្គ្រោះបន្ទាន់ គ្រាន់តែទៅដល់ភ្លាម ស្រាប់តែលើកជើងដើរបន្តមិនរួច ហើយក៏មិននិយាយអ្វីដែល ដោយគ្រាន់តែឃើញគេរុញកូនត្រឡប់មកវិញ ដែលមានម្ដាយដែលត្រូវជាយាយរបស់ក្មេងយំផងនោះ។
មិត្រដែលជួយក៏ដើរមកដល់ ហើយក៏ទះស្មា និងនិយាយលើកទឹកចិត្តដោយប្រការផ្សេងៗដូចជា៖
តោះទៅយកក្មួយ។ កុំគិតច្រើន ធ្វើម៉េចបើវាអ៊ីចឹងទៅហើយ។
ឯមិត្រផ្សេងៗទៀតមិនបានមាត់ក៏អ្វីទេ គឺស្ងាត់ដើម្បីសម្ដែងការសោកស្ដាយ។
ឡានពេទ្យបានបត់ក្បាលទៅស្រុកវិញ ដោយមានសំឡេងស្រែកហៅ ចៅៗ ៗ ទៅផ្ទះយើងវិញ។ អាវ៉ា តោះទៅផ្ទះយើង។
ម្ដងនេះឡានពេទ្យមិនបានបើកសារ៉ែនទៀតនោះទេ ហើយក៏មិនមានអ្នកធ្វើចរាចរណ៍ដូចមុនដែរ។
ផ្ទះឯខេត្តក៏ចាក់ម៉េក្រូ មានស្មូត្រផ្សេងៗតាមប្រក្រតីនៃបុណ្យសព្វ មនុស្សម្នាជាច្រើនបានមកចូលរួមធ្វើរោង ចូលរួមធ្វើក្ដារមឈូស ខ្លះក៏យកអង្ករនិងបច្ច័យមកចូលបុណ្យ ហើយក៏សួរនាំម្ចាស់បុណ្យ និងនិយាយទៅកុំគិតច្រើនពេក កាត់ចិត្តទៅ។ ធ្វើម៉េចបើវាអ៊ីចឹងទៅហើយ។
ក្មួយអើយ ហើយចុះបានទៅដល់ពេទ្យអត់? (អ្នកភូមិម្នាក់សួរទៅពុកនៃសព)
គាត់ឆ្លើយ ទៅដល់ តែមិនបានចូលពេទ្យទេ។ សំឡេងអួរដើមកកកើតមានឡើង ដែលជាហេតុមិនអាចឱ្យគាត់បន្តសម្ដីទៅទៀតបាន។ តែគាត់នៅតែបន្តនិយាយទាំងអួរ ទាំងឈឺចាប់ ទាំងគ្រៀមក្រំ។ បើសិនជាមិនស្ទះខ្លាំងទេ ប្រហែលជាជួយអាអូនបាន តែសំឡេងសារ៉ែនឡានពេទ្យមិនអាចធ្វើឱ្យអ្នកដំណើរនិងប៉ូលិសរំភើបទេ។ ដើម្បីនឹងឱ្យរំភើបបានលុះត្រាតែជាសារ៉ែនលោកអ្នកធំ ហើយបើសារ៉ែននេះវិញ ប៉ូលិសសម្រួលល្អជាង។ ព្រោះគេមានសក្តិធំ។ ហើយសក្កិធំនិងជាសំខាន់ជាជីវិតមនុស្សដែលរស់នៅក្នុងសង្គមនេះ។
បបូរមាត់ឡើងញ័រ ហើយក៏ចេះតែញ័រខ្លាំងរហូតដល់និយាយមិនកើត។
ពិធីបុណ្យបន្តជាបន្តបន្ទាប់តាមប្រពៃណី។
១៥ ធ្នូ ២០២០
ញ៉.ផល្លី សុផេន
Comments
Post a Comment