ស្នាមដេរដែលមិនបានផ្សះផ្សា_នារីទាំងដប់ប្រាំ និងក្តីស្រមៃដូចគ្នា
ស្នាមដេរដែលមិនបានផ្សះផ្សា
ជំពូកទី២
នៅក្នុងហាងកាត់ដេររបស់មេជាង គេមិនត្រឹមតែឃើញក្រណាត់ ពណ៌ខ្សែ និងម៉ាស៊ីនដេរប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគេអាចមើលឃើញក្តីសង្ឃឹមរបស់នារីដប់ប្រាំនាក់ ដែលកំពុងព្យាយាមសាងអនាគតរបស់ខ្លួន។
ពួកគេមកពីកន្លែងផ្សេងៗគ្នា មានជីវភាព និងរឿងរ៉ាវខុសៗគ្នា ប៉ុន្តែពួកគេមានចំណុចដូចគ្នាមួយ គឺចង់រៀនជំនាញមួយដែលអាចធ្វើឱ្យជីវិតរបស់ពួកគេប្រសើរឡើង។
សុខា ជានារីម្នាក់ដែលមិនសូវនិយាយច្រើន ប៉ុន្តែជាមនុស្សខិតខំប្រឹងប្រែង។ ក្រោយពីធ្វើការរោងចក្រពេញមួយថ្ងៃ នាងតែងមកដល់ផ្ទះមេជាងមុនគេ។ ទោះភ្នែកហាក់ដូចជាអស់កម្លាំងពីការងារ ក៏ដៃរបស់នាងនៅតែព្យាយាមចាប់ក្រណាត់ កាន់កន្ត្រៃ និងរៀនតាមការណែនាំរបស់គ្រូជាង។
«សុខា ឯងកុំប្រញាប់ដេរពេក។ ត្រូវមើលឱ្យច្បាស់សិនថា ខ្សែត្រូវដើរត្រង់ឬអត់។»
មេជាងប្រាប់។
«ចាស៎... ខ្ញុំនឹងប្រយ័ត្នជាងនេះ។»
សុខាឆ្លើយតបដោយញញឹម។
ក្បែរសុខា មានម៉ាលី ដែលជាកូនជាងវ័យក្មេងម្នាក់។ ម៉ាលីឈប់រៀនតាំងពីវ័យមិនទាន់ធំ ដោយសារគ្រួសារមិនមានលទ្ធភាពបន្តការសិក្សា។ នាងធ្លាប់គិតថា ជីវិតរបស់ខ្លួនប្រហែលមានតែការធ្វើការងារទូទៅប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែពេលបានមករៀនកាត់ដេរ នាងចាប់ផ្តើមមានក្តីសង្ឃឹមថ្មី។
«បើខ្ញុំចេះកាត់ម៉ូដល្អ ខ្ញុំចង់មានហាងតូចមួយ។ មិនចាំបាច់ធំទេ សំខាន់ជាហាងរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់។»
ម៉ាលីនិយាយទៅកាន់មិត្តភក្តិ។
ចន្ធី ដែលធ្វើការរោងចក្រដូចសុខា ក៏មានសុបិនដូចគ្នា។ រាល់ពេលថ្ងៃអាទិត្យ នាងតែងមករៀនតាំងពីព្រឹក។ ពេលខ្លះ នាងយកបាយពីផ្ទះមកញ៉ាំជាមួយមិត្តភក្តិនៅហាង ដើម្បីសន្សំប្រាក់។
«យើងខំរៀនថ្ងៃនេះ ទៅថ្ងៃក្រោយយើងមិនបាច់ពឹងអ្នកដទៃទៀត។»
ចន្ធីតែងនិយាយលើកទឹកចិត្តមិត្តៗ។
ពាក្យសាមញ្ញទាំងនេះ ធ្វើឱ្យកូនជាងទាំងអស់មានកម្លាំងចិត្តបន្តការរៀន។
នៅថ្ងៃអាទិត្យ ហាងកាត់ដេរមានភាពរស់រវើកជាងថ្ងៃធម្មតា។ មិនមានភាពប្រញាប់ប្រញាល់ដូចពេលល្ងាចក្រោយចេញពីរោងចក្រទេ។ នារីទាំងអស់អាចអង្គុយរៀនបានយូរ អាចសួរគ្រូជាងបានច្រើន និងអាចហាត់ការងារដែលខ្លួនមិនទាន់ចេះ។
ពេលសម្រាក ពួកគេតែងអង្គុយជុំគ្នានិយាយពីអនាគត។
«ថ្ងៃណាមួយ យើងទាំងអស់គ្នានឹងមានហាងរៀងៗខ្លួន។»
ម្នាក់និយាយឡើង។
«ពេលនោះ យើងនឹងទៅលេងហាងគ្នាទៅវិញទៅមក។»
អ្នកផ្សេងទៀតបន្ថែមដោយសំណើច។
គ្រូជាងដែលកំពុងរៀបចំក្រណាត់នៅក្បែរនោះ ស្តាប់ហើយញញឹម។
សម្រាប់កូនជាង គាត់មិនមែនត្រឹមតែជាមេជាងដែលបង្រៀនវិជ្ជាកាត់ដេរទេ ប៉ុន្តែជាមនុស្សម្នាក់ដែលពួកគេគោរព និងជឿទុកចិត្ត។
ពេលណាមានបញ្ហាតូចតាចក្នុងជីវិត ពួកគេតែងនិយាយប្រាប់គាត់។ ពេលណាមានការខ្វះខាតខ្លះ គាត់ក៏តែងផ្តល់យោបល់ និងលើកទឹកចិត្ត។
បន្តិចម្តងៗ ទំនាក់ទំនងរវាងគ្រូជាង និងកូនជាង មិនដូចគ្រូ និងសិស្សធម្មតាទៀតទេ។ វាប្រែទៅជាទំនាក់ទំនងដូចគ្រួសារមួយ។
ហើយនៅពេលមនុស្សម្នាក់ត្រូវបានគេចាត់ទុកដូចជាគ្រួសារ ការទុកចិត្តក៏កាន់តែធំឡើង។
គ្មាននរណាគិតថា ថ្ងៃមួយ ការទុកចិត្តដ៏ធំនោះ នឹងក្លាយជារឿងដែលធ្វើឱ្យពួកគេឈឺចាប់បំផុត។
Comments
Post a Comment