ស្នាមដេរដែលមិនបានផ្សះផ្សា_តុងទីនៃការទុកចិត្ត
ស្នាមដេរដែលមិនបានផ្សះផ្សា
ជំពូកទី៣
តុងទីននៃការទុកចិត្ត
ក្រោយពីរៀនជាមួយគ្នាបានមួយរយៈ កូនជាងទាំងដប់ប្រាំនាក់កាន់តែស្និទ្ធស្នាលគ្នា។ ពួកគេមិនត្រឹមតែជាអ្នករៀនកាត់ដេរជាមួយគ្នាទេ ប៉ុន្តែបានក្លាយជាមិត្តដែលចែករំលែកទុក្ខលំបាក និងក្តីសង្ឃឹមជាមួយគ្នា។
ដោយសារពួកគេសុទ្ធតែជានារីដែលខិតខំរកប្រាក់រៀងៗខ្លួន អ្នកខ្លះធ្វើការរោងចក្រ អ្នកខ្លះទៀតជួយការងារគ្រួសារ ពួកគេចង់មានវិធីសន្សំប្រាក់មួយដែលអាចជួយគ្នាទៅវិញទៅមក។
ថ្ងៃមួយ ក្រោយពេលរៀនចប់ ពួកគេបាននាំគ្នាអង្គុយនិយាយគ្នា។
«បើយើងចេះតែរកបាន តែមិនសូវសល់ មិនដឹងពេលណាបានទិញម៉ាស៊ីនដេរទេ។»
សុខានិយាយ។
មេជាងដែលកំពុងអង្គុយរៀបចំក្រណាត់នៅក្បែរនោះ បានឮការសន្ទនា ហើយនិយាយឡើងថា៖
«បើអ៊ីចឹង លេងតុងទីនជាមួយគ្នាទៅ។ ម្នាក់ៗដាក់ប្រាក់តាមលទ្ធភាព។ ពេលអ្នកណាត្រូវការយកមុន អាចដេញយកបាន។»
គំនិតនេះធ្វើឱ្យកូនជាងទាំងអស់ចាប់អារម្មណ៍។
«បើគ្រូជាងធ្វើមេ ពួកខ្ញុំយល់ព្រម។ ព្រោះពួកខ្ញុំទុកចិត្តគ្រូជាង។»
ចន្ធីនិយាយ។
អ្នកផ្សេងៗទៀតក៏យល់ព្រមតាម។
ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក កូនជាងទាំងដប់ប្រាំនាក់បានចាប់ផ្តើមលេងតុងទីនជាមួយគ្នា ហើយមេជាងជាអ្នកធ្វើមេ។
រាល់ខែ ពួកគេនាំប្រាក់មកឱ្យមេជាងដោយទំនុកចិត្ត។ ប្រាក់ដែលពួកគេដាក់មិនមែនជាប្រាក់ងាយរកទេ។ វាជាប្រាក់ដែលកើតចេញពីការធ្វើការពេញមួយថ្ងៃនៅរោងចក្រ ការខិតខំរៀននៅពេលល្ងាច និងការលះបង់ពេលសម្រាកនៅថ្ងៃអាទិត្យ។
សម្រាប់សុខា ប្រាក់តុងទីននេះគឺជាជំហានមួយទៅរកក្តីស្រមៃរបស់នាង។
«ថ្ងៃណាមួយ ខ្ញុំនឹងយកប្រាក់នេះទៅទិញម៉ាស៊ីនដេរ ហើយបើកហាងតូចមួយ។»
នាងតែងប្រាប់ខ្លួនឯង។
គ្រប់គ្នាមើលឃើញតុងទីននេះជាការជួយគ្នា មិនមែនគ្រាន់តែជាការលេងចំណេញប្រាក់ទេ។ វាជាខ្សែចំណងដែលភ្ជាប់មិត្តភាព និងការទុកចិត្តរបស់ពួកគេ។
ប៉ុន្តែពួកគេមិនបានដឹងថា នៅពេលខ្សែចំណងមួយត្រូវបានប្រគល់ឱ្យមនុស្សខុស វាអាចក្លាយជាស្នាមរបួសដែលពិបាកព្យាបាល។
Comments
Post a Comment