គួរជិតឬឆ្ងាយវង់បាយ

គួរជិតឬឆ្ងាយវង់បាយ

នៅក្រោមខ្ទមប្រក់ស្លឹកត្នោតដេរដោយផ្ទាល់ដៃជីកូន នាពេលល្ងាច វីរិយៈកំពុងតែរៀបចំមើលមាន់មួយហ្វូងធំមានមេ គក កូន តូច ធំ ល្មមស៊ី ដែលគេចិញ្ចឹមយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ គ្រប់ហើយ។ (សម្ដីវីរិយៈឧទាន)។ - ធ្វើអីហ្នឹងវីរិយៈ? _បាទពូ បេះស្លឹកឈើស្លឹកព្រៃទុកស្លយកទៅសាលារៀន។ ពូទៅណាវិញទាំងព្រលប់ហ្នឹង? - មករកទិញមាត់មួយ លក់អត់? _ មាន់តូចៗណាស់! ធ្វើស៊ីមិនឆ្ងាញ់ទេ។ ទៅរកផ្ទះ រត្នាទៅ ព្រោះមាត់គេធំៗ។ - អ៊ើ! ពូទៅហើយអីចឹង។ _ បាទពូ!

វីរិយៈតែងតែវេចបាយទៅរៀននៅសាលាដែលឆ្ងាយពីផ្ទះ ជារាងរាល់ថ្ងៃចន្ទ-អង្គារ ព្រោះវិទ្យាល័យគេ រៀនព្រឹកល្ងាចមួយអាទិត្យពីរដង។ សិស្សផ្សេងៗដែលមានផ្ទះឆ្ងាយៗដូចវីរិយៈក៏វេចបាយយកទៅហូបនៅសាលាដែរ ព្រោះគេមិនចង់រកបាយនៅផ្សារ ណាមួយថ្លៃផង។ 

ម៉ោង១១ហើយ ម៉ោងចេញទៅផ្ទះ ប៉ុន្តែថ្ងៃចន្ទ-អង្គារ អ្នកវេចបាយមកមិនទៅផ្ទះទេ គេហូបបាយជុំគ្នានៅក្រោយដើមឈើដែលមានម្លប់ធំជាក្រុមៗ។ វីរិយៈទៅណាហើយ ម៉េចក៏មិនព្រមមកចូលវង់បាយនឹងពួកយើង ឱ្យតែពេលបាយមិនដឹងជាទៅណា រកមិនដែលឃើញ ពេលសួរថារវល់ទៅផ្សារ សួរថាទៅធ្វើអ្វីមិនដែលប្រាប់ទេ គ្រាន់តែថារវល់ៗ ពេលយើងហូបហើយបន្តិចក៏មកដល់ ហើយក៏ហូបតែម្នាក់ឆ្ងាយពីយើង។ មិនដឹងជាគេយ៉ាងម៉េចទេ មានជំងឺអ្វីក៏មិនដឹង។ មិត្រភក្តិគេជជែកគ្នាពីរឿងនេះតែរាល់ដង ឱ្យតែដល់ពេលបាយម្ដងៗ។ 

វីរិយៈហូបបាយម្នាក់ឯងនឹងសម្លដែលគេធ្វើពេលខ្លះជីដូនធ្វើវេចមកឱ្យ ម្ហូបវីរិយៈមិនដែលក្រៀមក្រោះគេ គឺតែងតែជាម្ហូបទឹក សម្អុយណាស់ក៏ឆាដែរ។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលមិត្រភក្តិគេគិតថាគេមានម្ហូបឆ្ងាញៗមិនចង់មកចូលរួមនឹងពួកគេ ក្លាចគេហូបអស់។ ណាមួយវីរិយៈមិនងាយនឹងចែករំលែកអ្វីទៅមិត្រភក្តិទេ បើបានអ្វីបន្តិចតែងតែលាក់ទុកជានិច្ច។ 

ថ្ងៃមួយ មិត្ររួមថ្នាក់ដេញជើងមនុស្សដូចវីរិយៈ ដោយពួកគេមិនព្រមហូបបាយទេ ចាំដល់ពេលវីរិយៈមកពីផ្សារវិញ រៀបចំហូប ហើយហៅវីរិយៈហូបឱ្យបាន ដើម្បីដេញជើងវីរិយៈ។ ដូចគំនិតដែលគេគិតមែន វីរិយៈចេញទៅផ្សារដូចសព្វមួយដង ហើយមួយសម្បក់ក្រោយមកក៏ជិះកង់ឡើងកញ្ចាស់មកវិញ រួមក៏ចូលទៅយកបាយហូបក្រោមម្លប់ឈើដូចទម្លាប់ មិត្រគេឃើញក៏ស្រែកមកហើយវីរិយៈ? _បាទ។ -ហូបបាយហើយនៅ? _នៅទេ រៀបចំហូប។ -តោះហូបជាមួយគ្នា ពួកយើងក៏មិនទាន់ហូបដែរ ជុំគ្នាហ្មងទៅ។ វីរិយៈមិនដឹងជាថាម្ដេចទៀតទេ ព្រោះប្រកែកក៏មិនបាន។ ប៉ុន្តែវីរិយៈនៅតែរកលេសគេចចេញពីវង់បាយ។ -អៀននឹងពួកយើងមែន បានមិនចង់? ឬក៏ខ្ពើមនឹងយើង? _មិនមែនទេ តែខ្ញុំ... តែខ្ញុំ...។ -តោះទៅហូបនៅក្រោមដើមនោះជាមួយគ្នា។(មិត្រគេម្នាក់និយាយ)។ វីរិយៈនិងមិត្រភក្តិទាំងអស់ក៏ទៅហូបតាមមិត្រគេនិយាយ។ ម្នាក់ៗកញ្ចប់បាយទៅ ហើយលាដាក់នៅនឹងកណ្ដាលវង់ មានតែវីរិយៈទេ ដែលមិនទាន់ដាក់លឿនដូចមិត្រដទៃរបស់គេ មានមិត្រម្នាក់ថា ដាក់មក មានម្ហូបពិសេសមែន​? ពួកគេទាំងអស់គិតដូចសំណួរនោះ។

មិនខុសពីមុនទេគឺសម្លទឹក ប៉ុន្តែផ្ទុយស្រឡះពីការគិតរបស់មិត្រៗគេ គឺសម្លទឹកដែលគ្មានសាច់ មានតែបន្លែ។ គ្មាននរណម្នាក់មាត់ទេ សូម្បីតែវីរិយៈ។ វីរិយៈឱនមុខចុះ។ ម៉េចយើងមិននាំគ្នាហូបទៅ? (នារីនិយាយ)។ ហូបបាយក៏ចាប់ផ្ដើម ខណៈពេលបាយនោះវីរិយៈមិនមាត់ ហើយក៏មិនលូកម្ហូបអ្នកដទៃដែរ គឺលូកតែម្ហូបខ្លួនឯង ចំណែកមិត្រគេឃើញដូចនេះក៏មិនមាត់ តែពួកគេនាំគ្នាលូកម្ហូបវីរិយៈម្នាក់មួយស្លាបព្រា អស់ល្មម។ ម្ហូបវីរិយៈអស់ហើយ តែវីរិយៈនៅតែមិនចង់លូកម្ហូបគេ លូកលិឍៗប៉ុណ្ណោះ។ 

វីរិយៈ! រាល់ថ្ងៃចន្ទ-អង្គារ ហូបបាយនឹងម្ហូបគ្មានសាច់អីចឹងរហូតមែន? _បាទ។ 

វីរិយៈមិនមាត់តទៀតទេ ហើយក៏ចេញពីវង់។ វីរិយៈមិនចង់ឱ្យមិត្រគេដឹងទេ ព្រោះខ្លាចគេមើលងាយ ខ្មាសគេ។ 

ម៉ោងប្រាំល្ងាចហើយ គេជិះកង់ទៅផ្ទះជាមួយគ្នា។ វីរិយៈមិនព្រមចូលរួមយ៉ាងសកម្មដូចមុនទៀតទេ គឺនៅតែខាងក្រោយគេ។ មិត្រផ្សេងៗ ដឹងពីអារម្មណ៌វីរិយៈ តែមិនដឹងជាធ្វើអ្វី មានតែបន្តជិះដោយទុកឱ្យគេនៅស្ងៀមស្ងាត់ម្នាក់ឯង។ គេក៏បារម្ភផងដែរចំពោះការសម្រេចចិត្តរបស់វីរិយៈ ពិសេសខ្លាចគេឈប់រៀន ដោយសារតែខ្មាសពួកគេ។ 

យាយ! ខ្ញុំមកពីរៀនវិញហើយ។

-អ៊ើ! ល្អហើយ។ ហើយម៉េច មិនស្រួលខ្លួនមែន? 

_អត់ទេ យាយ។

និយាយហើយក៏ចេញទៅមើលមាន់។

ញ៉.ផល្លី សុផេន

១៤ ធ្នូ ២០១៩