នៅឬទៅ

នៅឬទៅ

រឿងខ្លី-នៅឬទៅ

រឿងខ្លី — នៅ ឬ ទៅ?

ខ្ញុំឈ្មោះកុសល្យ។ ខ្ញុំជាអ្នកកែប។

អ្នកណាដែលធ្លាប់ទៅកែប ប្រហែលដឹងហើយថា នៅតាមផ្លូវមួយចំនួន សុទ្ធតែមានឆ្កែដើរពេញថ្នល់។ ខ្ញុំនៅកែបមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនសូវបានដើរលេងតាមឆ្នេរប៉ុន្មានទេ។ អាចនិយាយបានថា ខ្ញុំដើរមិនសព្វដីខេត្តរបស់ខ្ញុំដូចអ្នកមកពីភ្នំពេញផង។

ថ្ងៃមួយ ខ្ញុំគិតថា មិនបានទេ!

ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេថា អ្នកកែបម្នាក់នេះមិនស្គាល់កន្លែងទេសចរណ៍ក្នុងខេត្តខ្លួនឯងទេ។

ដូច្នេះ ខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមរៀបគម្រោងដើរលេងក្នុងខេត្តកែបឱ្យអស់។ កន្លែងណាល្បីទៅកន្លែងនោះ កន្លែងណាមិនល្បីក៏ទៅ កន្លែងណាមិនសូវស្អាតក៏ទៅ។ សំខាន់ឱ្យតែខ្ញុំបានទៅ។

ថ្ងៃទីមួយ ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមពីឆ្នេរម្ដុំសិលាចាំប្ដី។

ខ្ញុំមិនមែនអ្នកផ្សព្វផ្សាយទេសចរណ៍ទេ ដូច្នេះខ្ញុំមិនចាំបាច់និយាយពីប្រវត្តិសិលាចាំប្ដីឡើយ។ ខ្ញុំនិយាយតែអ្វីដែលខ្ញុំបានឃើញ និងបានជួបប៉ុណ្ណោះ។

ខ្ញុំចេញពីផ្ទះដែលនៅក្បែរវិមានឯករាជ្យ ហើយជិះកង់ទៅដល់ផ្សារក្ដាម។

អូ៎! ភ្លេចប្រាប់។

ខ្ញុំនិយាយថា “ដើរ” ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានដើរដោយជើងទេ គឺជិះកង់។

ថ្ងៃនោះជាថ្ងៃបុណ្យ។ អ្នកណាក៏ដឹងថា ថ្ងៃបុណ្យផ្សារក្ដាមមានមនុស្សច្រើន ហើយតម្លៃអាហារសមុទ្រក៏ឡើងជាងថ្ងៃធម្មតា។ ប៉ុន្តែរឿងតម្លៃឡើងនេះ មិនមែនជារឿងធម្មតាដូចមុនទៀតទេ។ អ្នកទិញចាប់ផ្ដើមតវ៉ា ហើយរឿងខ្លះក៏ល្បីដល់បណ្ដាញសង្គមទូទាំងប្រទេស។

ខ្ញុំអង្គុយនៅជិតជញ្ជីងសាធារណៈដែលគេដាក់ឱ្យអ្នកទិញថ្លឹងមើល ក្រែងអ្នកលក់បន្លំគីឡូ។

មាននារីម្នាក់ដើរមករកជញ្ជីង។ នាងបំរុងនឹងថ្លឹងរបស់ ប៉ុន្តែពេលឃើញខ្ញុំអង្គុយនៅក្បែរនោះ នាងបែរជាអល់អែក។

នាងសួរ៖

— ពូ! ជញ្ជីងសាធារណៈមែន?

— បាទ ក្មួយស្រី។

ខ្ញុំតបតាមសម្ដី ព្រោះគេហៅខ្ញុំ “ពូ”។

នាងយករបស់ទៅថ្លឹង រួចដើរចេញធ្វើព្រងើយ។

ប៉ុន្តែដើរបានមិនប៉ុន្មានជំហានផង នាងក៏ជំពប់នឹងក្រួសដួលផ្កាប់មុខ។

ខ្ញុំស្ទុះក្រោកបំរុងទៅជួយ ប៉ុន្តែនាងងើបខ្លួនឯងបានហើយ។ នាងមិននិយាយអ្វីទេ គ្រាន់តែប្រមូលរបស់ រួចដើរចេញទៅទាំងអៀន។

ខ្ញុំក៏ជិះកង់បន្តទៅមុខ។

មិនទាន់បានប៉ុន្មានផ្លូវផង ស្រាប់តែមានសំឡេងមួយហៅពីក្រោយ៖

— ហេ៎! កុសល្យ!

ខ្ញុំងាកមើល។

— សីហា! មកពីអង្កាល់? ម៉េចមិនប្រាប់គ្នាផង?

— មកលេងដល់ផ្ទះគ្នាហើយ នៅប្រាប់ទៀត?

— គ្នាមិនចង់រំខាន។ ណាមួយ ក៏មិនដឹងថាឯងមកលេងផ្ទះផង។

ខ្ញុំសួរ៖

— ហើយមកគ្នាប៉ុន្មាននាក់?

— ប្រាំនាក់។ ស្រីបី ប្រុសពីរ។

ខ្ញុំងាកមើលទៅក្រុមមនុស្សដែលនៅជាមួយសីហា។

នារីបីនាក់នោះទើបតែមកពីទិញក្ដាម។

ហើយម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះ...

គឺនារីដែលដួលនៅមុខខ្ញុំមុននេះ។

ខ្ញុំមិនដឹងថា នោះជារឿងចៃដន្យ ឬជារឿងដែលជីវិតរៀបចំទុកឱ្យខ្ញុំទេ។

ខ្ញុំក៏បបួលពួកគេឱ្យទៅស្នាក់នៅផ្ទះខ្ញុំ។ ពួកគេប្រកែកមួយសន្ទុះ ប៉ុន្តែចុងក្រោយក៏ប្រកែកខ្ញុំលែងឈ្នះ។

បីថ្ងៃក្រោយមក ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមដឹងថា មានរឿងមួយកំពុងកើតឡើងក្នុងចិត្តខ្ញុំ។

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមចង់ដឹងថា នាងចូលចិត្តអ្វី មិនចូលចិត្តអ្វី ចូលចិត្តទៅណា ហើយចូលចិត្តមើលអ្វី។

ហ្វេសប៊ុក? ស្គាល់។

តិកតុក? ស្គាល់។

អ៊ីនស្តាក្រាម? ក៏ស្គាល់។

ខ្ញុំមិនចង់និយាយពីវិធីសាស្ត្រញ៉ែស្រីទេ។ ណាមួយ ខ្ញុំក៏មិនមែនជាបុរសរាយមាយដែរ។

តែបើឱ្យនិយាយត្រង់ៗ...

ដល់ពេលនោះ ខ្ញុំនិងនាងអាចហៅថា ជាសង្សារនឹងគ្នាបានហើយ។

៙

ខ្ញុំឈ្មោះ “នារី” ដូចដែលបុរសខាងលើហៅខ្ញុំ។

ដំបូង គាត់ហៅខ្ញុំថា “នារី” គ្រាន់តែជាពាក្យគួរសមប៉ុណ្ណោះ។ ចៃដន្យអីម្ល៉េះ ឈ្មោះពិតរបស់ខ្ញុំក៏នារីដែរ។

ពេលស្គាល់គ្នាដំបូង ខ្ញុំមិនសូវពេញចិត្តគាត់ទេ។ តែឥឡូវនេះ ខ្ញុំសុំហៅគាត់ថា “បង” ហើយ។

រឿងរបស់យើងក៏ចាប់ផ្ដើមពីរឿងចៃដន្យមួយនេះឯង។

បើនិយាយពីរឿងចៃដន្យ វាអស្ចារ្យមែនទែន។

ខ្ញុំជាមនុស្សស្រឡាញ់ឆ្កែ។ ខ្ញុំមានឆ្កែបីក្បាល ហើយខ្ញុំហៅពួកវាថា “កូនៗ”។

ខ្ញុំមិនដែលហៅវាថា “គាត់” ឬ “ពួកគាត់” ទេ។ ខ្ញុំហៅថា “កូន” ហៅ “វា” ឬ “ពួកវា” តាមស្រួលមាត់។

ទៅណាមកណា ខ្ញុំតែងដឹងថា កូនៗខ្ញុំនៅឯណា។

ចំណែកបង...

បងបែរជាប្រតិកម្មនឹងរោមឆ្កែ។

ហើយមិនមែនប្រតិកម្មធម្មតាទេ។

ឱ្យតែនៅជិតឆ្កែ មិនយូរប៉ុន្មាន បងចាប់ផ្ដើមកណ្ដាស់។

ខ្ញុំដឹង។

បងក៏ដឹងដែរ។

តែយើងទាំងពីរមិនដែលគិតថា រឿងនេះនឹងក្លាយជាបញ្ហារបស់យើងឡើយ។

បងស្រឡាញ់ខ្ញុំ ហើយខ្ញុំក៏ស្រឡាញ់បង។ បងដឹងថា ខ្ញុំមិនអាចរស់នៅដោយគ្មានឆ្កែបានទេ។ ខ្ញុំចំណាយពេលជាច្រើនជាមួយកូនៗរបស់ខ្ញុំ ហើយបងក៏មិនដែលហាមឃាត់ខ្ញុំ។

ប៉ុន្តែមួយរយៈនេះ ខ្ញុំសង្កេតឃើញបងប្លែក។

ទឹកមុខបងស្រពោន។

ពេលខ្លះខ្ញុំសួរ បងក៏ថាមិនអី។

ខ្ញុំដឹងថា បងមានរឿងអ្វីមួយនៅក្នុងចិត្ត។

រឿងដែលបងមិនអាចប្រាប់ខ្ញុំបាន។

ខ្ញុំចង់ជួយបង។ ចង់ឱ្យបងចែករំលែកទុក្ខលំបាកជាមួយខ្ញុំ។

ប៉ុន្តែទុក្ខកង្វល់នោះ ដូចជាត្រូវបានបងកប់ទុកនៅក្នុងជម្រៅចិត្ត។ ខ្ញុំសួរប៉ុន្មានដងក៏មិនបានចម្លើយ។

បីខែកន្លងផុតទៅ។

លុះចុងសប្ដាហ៍មួយ បងណាត់ខ្ញុំទៅកន្លែងមួយដែលថ្លៃបន្តិច ហើយមានភាពឯកជន។ មានតែយើងពីរនាក់អង្គុយនៅជុំវិញតុមួយ។

ខ្ញុំអង្គុយទល់មុខបង។

បងហៅម្ហូបដែលខ្ញុំចូលចិត្ត។

ខ្ញុំញញឹមក្នុងចិត្ត។

“អូ៎... បងច្បាស់ជាមានអ្វីពិសេសហើយ!”

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមរំភើប។

ប្រហែលជាថ្ងៃនេះ បងនឹងបើកប្រអប់ចិញ្ចៀន ហើយសុំខ្ញុំរៀបការ។

ខ្ញុំសូម្បីតែរៀបចំចម្លើយរួចហើយ។

“អូនព្រម!”

យើងញ៉ាំអាហារជាមួយគ្នា។

ពេលវេលាកន្លងទៅ។

មួយម៉ោង...

ពីរម៉ោង...

ខ្ញុំចាប់ផ្ដើមឆ្ងល់។

គ្មានផ្កា។

គ្មានចិញ្ចៀន។

គ្មានសំណើរៀបការ។

មានតែទឹកមុខបងដែលកាន់តែស្រពោនទៅៗ។

ទីបំផុត បងដាក់ស្លាបព្រាចុះ ហើយមើលមកខ្ញុំ។

— យើងស្រឡាញ់គ្នាប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ?

— ពីរឆ្នាំហើយ។

ខ្ញុំតបដោយញញឹម។

បងស្ងាត់មួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយ៖

— បងពិតជាស្រឡាញ់អូន។ បងពេញចិត្តនឹងទទួលអ្វីៗដែលអូនមាន និងអ្វីដែលអូនចង់បាន។

— អូនដឹងតើ។ បងជាមនុស្សដែលចូលចិត្តផ្ដល់ឱ្យគេ។

បងញញឹមស្រាលៗ។

ប៉ុន្តែស្នាមញញឹមនោះមិនមានភាពរីករាយឡើយ។

— តែម្ដងនេះ... ប្រហែលជាអូនខកចិត្តហើយ។

ខ្ញុំឈប់ញ៉ាំ។

— ខកចិត្ត?

ខ្ញុំមើលមុខបងដោយមិនយល់។

— ខកចិត្តរឿងអ្វី? អូនមិនជឿទេ។ បងមិនដែលធ្វើឱ្យអូនខកចិត្តផង។

បងមិនតប។

បងគ្រាន់តែសួរខ្ញុំមួយសំណួរ។

— បើគេឱ្យអូនរើសយកមួយ រវាងព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ អូនយកមួយណា?

ខ្ញុំសើចតិចៗ។

— យកទាំងពីរ។

— ឱ្យយកតែមួយ។

— មិនអាចទេ។

ខ្ញុំដាក់ស្លាបព្រាចុះ។

— បើគ្មានមួយណា យើងក៏មិនអាចរស់បានទេ។

បងសម្លឹងមើលខ្ញុំ។

ខ្ញុំបន្ត៖

— អូនមិននិយាយក្នុងន័យសញ្ចេតនាទេ បង។ អូននិយាយពីភាពពិត។ បងធ្វើឱ្យអូនអស់សង្ឃឹម ហើយទុកឱ្យអូនស្ថិតនៅក្នុងភាពសង្ស័យ ឃ្លីឃ្លោង ដែលអូនមិនធ្លាប់ជួបក្នុងជីវិត។ ជាពិសេស វាមិនធ្លាប់កើតឡើងពីបង ហើយអូនក៏មិនដែលរំពឹងថា នឹងទទួលវាពីមនុស្សដែលអូនស្រឡាញ់បំផុតដែរ។

បងងើបមុខមើលខ្ញុំ។

ភ្នែកបងហាក់ដូចជាមានអ្វីមួយដែលពិបាកនិយាយ។

— បង...

បងឈប់មួយសន្ទុះ។

— បងស្រឡាញ់អូន។

ខ្ញុំមិននិយាយអ្វី។

— ហើយបងក៏មិនចង់ឱ្យអូនលះបង់អ្វីមួយដើម្បីបងដែរ។ អូនដឹងហើយ បងប្រតិកម្មនឹងសត្វឆ្កែ។ បងពិតជាពិបាកទ្រាំ។ បងមិនចង់ឱ្យថ្ងៃណាមួយ អូនមើលកូនៗរបស់អូន ហើយមានអារម្មណ៍ថា អូនបាត់បង់អ្វីមួយដោយសារបង។

បងដកដង្ហើមវែង។

— ដូច្នេះ... យើងបែកគ្នាទៅ។

ពាក្យនោះធ្វើឱ្យខ្ញុំស្ងាត់។

មួយសន្ទុះ ខ្ញុំគ្រាន់តែមើលមុខបង។

— បែក?

— បែកនេះ មិនមែនដោយសារឈ្លោះគ្នា មិនមែនដោយសារស្អប់គ្នា ហើយក៏មិនមែនដោយសារឈប់ស្រឡាញ់គ្នាទេ។

បងញញឹមទាំងឈឺចាប់។

— បែក... ដើម្បីលះបង់ឱ្យគ្នា។

ខ្ញុំទប់ទឹកភ្នែក។

រួចនិយាយខ្លីៗ៖

— បិទមាត់។

បងស្ងាត់។

ខ្ញុំមើលមុខបងត្រង់ៗ។

— បងស្ដាប់ចម្លើយអូនទេ?

ខ្ញុំដកដង្ហើមយឺតៗ។

— ព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ អូនមិនរើសយកមួយណាទេ។ អូនយកទាំងពីរ។

បងមិននិយាយ។

— ព្រោះអូនត្រូវការទាំងពីរ។

ខ្ញុំជូតទឹកភ្នែក។

— អូនមិនបោះបង់បងទេ បើបងនៅតែស្រឡាញ់អូន។

បងឆ្លើយភ្លាមៗ៖

— បងស្រឡាញ់។ ពិតជាស្រឡាញ់។

ខ្ញុំងក់ក្បាល។

— ហើយអូនក៏មិនអាចបោះបង់កូនៗរបស់អូនបានដែរ។

បងបិទភ្នែកមួយភ្លែត។

— តែបងពិតជាពិបាកទ្រាំនឹងប្រតិកម្មនេះណាស់។

— អូនដឹង។

ខ្ញុំស្ងាត់មួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយបន្ត៖

— អូនដឹងលើសអ្វីៗទាំងអស់។ អូនដឹងថាបងឈឺចាប់ប៉ុណ្ណា ព្រោះអូនក៏ឈឺដូចបងដែរ។

បងសម្លឹងមើលខ្ញុំ។

ខ្ញុំលើកដៃទៅកាន់ដៃបង។

— តែថ្ងៃនេះ អូននឹងឆ្លើយបងឱ្យច្បាស់។

ខ្ញុំចាប់ដៃបងជាប់។

— អូនបានឃើញកង្វល់ដែលបងកប់ទុកក្នុងចិត្តអស់រយៈពេលបីខែហើយ។ ថ្ងៃនេះ បងមិនចាំបាច់កប់វាទៀតទេ។

បងស្ងាត់។

— អូននឹងយកកូនៗទៅនៅកន្លែងចិញ្ចឹមឆ្កែ។ អូននឹងទៅលេងវា នឹងមើលថែវា ហើយនឹងមិនបោះបង់វាទេ។

ខ្ញុំញញឹមទាំងទឹកភ្នែក។

— តែយើងនឹងរស់នៅក្នុងផ្ទះជាមួយគ្នា... ដោយគ្មានឆ្កែ។

បងមើលខ្ញុំដូចជាមិនជឿត្រចៀក។

— មែន?

— មែន។

— មិនពិបាកដល់អូនទេ?

ខ្ញុំញញឹម។

— មិនទេ។

ខ្ញុំចង្អុលទៅខាងក្រៅបង្អួច ដែលមេឃកំពុងផ្លាស់ពណ៌។

— អូននៅតែមានព្រះអាទិត្យ និងព្រះចន្ទ។

ខ្ញុំមើលមុខបង។

— ដូច្នេះ ជីវិតអូននៅតែរស់បានដោយល្អ។

បងស្ងាត់។

តែទឹកភ្នែកដែលបងខំទប់អស់រយៈពេលបីខែ...

ទីបំផុតក៏ធ្លាក់ចុះមួយដំណក់។

ហើយនៅលើតុដែលគួរតែមានប្រអប់ចិញ្ចៀនសុំរៀបការ...

គ្មានចិញ្ចៀនសោះ។

មានតែដៃពីរដែលកំពុងកាន់គ្នា។

ហើយការសម្រេចចិត្តមួយ ដែលអ្នកទាំងពីរមិនបានរំពឹងទុកថា នឹងត្រូវធ្វើនៅថ្ងៃនេះ។