នៅឬទៅ

នៅឬទៅ

រឿងខ្លី-នៅឬទៅ

ខ្ញុំកុសល្យ ជាអ្នកមកពីខេត្ត ខេត្តកែបអ្នកណាមិនដឹងនៅតាមផ្លូវសុទ្ធតែឆ្កែ។ ខ្ញុំនៅកែបមែន តែខ្ញុំមិនសូវជាបានទៅលេងនៅមាត់ឆ្នេរដូចអ្នកចម្ងាយទេ អាចនិយាយថាដើរមិនសព្វដីដូចអ្នកភ្នំពេញទេ។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំមិនចង់ឱ្យគេថាអ្នកកែបមិនស្គាល់ឆ្នេរទេ ដូច្នេះខ្ញុំក៏ចាប់ផ្ដើមរៀបគ្រោងការដើរលេងនៅខេត្តរបស់ខ្ញុំឱ្យអស់កន្លែង ទោះបីកន្លែងនោះមិនល្បី មិនស្អាតក៏ដោយក៏ខ្ញុំប្ដេជ្ញាថានឹងដើរឱ្យអស់។

ថ្ងៃទីមួយរបស់ខ្ញុំ គឺទៅឆ្នេរ ឆ្នេរនៅម្ដុំសិលាចាំប្ដី ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកផ្សាយទេសចរណ៍ទេ ដូច្នេះមិនបាច់ប្រាប់ប្រវត្តសិលាចាំប្ដីដែរ គឺប្រាប់ពីអ្វីដែលខ្ញុំដើរ។ ខ្ញុំដើរពីផ្ទះដែលនៅក្បែរវិមានឯករាជ្យដល់ផ្សារក្ដាម។ អូ៎! ខ្ញុំភ្លេចប្រាប់ ដើរខ្ញុំ មិនមែនដើរនឹងជើងទេ គឺជិះកង់។ ថ្ងៃនេះ ថ្ងៃបុណ្យ អ្នកណាមិនដឹងថាផ្សារក្ដាមឡើងថ្ងៃ រឿងនេះជារឿងធម្មតា តែឥឡូវមិនមែនជារឿងធម្មតាដូចមុនៗទៀតទេ អ្នកទិញគេតវ៉ា ហើយល្បីដល់បណ្ដាញសង្គមទូទាំងប្រទេស។ ខ្ញុំអង្គុយនៅជិតជញ្ជីងយុត្តិធម៍ដែលគេដាក់ដើម្បីឱ្យអ្នកទិញសាក់គីឡូមើលក្រែងអ្នកលក់គេបន្លំ។ នារីម្នាក់ដើរមកបំរុងនឹងថ្លឹង តែដល់ឃើញខ្ញុំនៅក្បែរក៏អល់អែក។ ពូ! ជញ្ជីងសាធារណៈមែន? បាទ! ក្មួយស្រី។ ខ្ញុំតបតាមសម្ដី។ ដែលតបដោយសារគេហៅខ្ញុំពូ។ នារីនោះថ្លឹងហើយ ដើរចេញធ្វើវាហី។ មានអី! ជំពប់នឹងក្រួសខ្មាសគេ រួមទាំងខ្ញុំផង។ មិនមែនចៃដន្យជួបស្នេហ៍ទេ។ ខ្ញុំបំរុងជួយដែរ តែគាត់ងើបខ្លួនឯងរួច ហើយក៏ដើរចេញទៅ។ ខ្ញុំក៏ក្រោកឡើងកង់ទៅមុខមើលឆ្នេរបន្តិច។ ហេ៎ សីហា។ មកពីអង្កាល់ មិនប្រាប់គ្នាផង។ មកលេងដល់ផ្ទះគ្នាហើយ នៅប្រាប់ទៀត។ គ្នាមិនចង់រំខាន ណាមួយមិនដឹងថាឯងមកលេងផ្ទះផង។ ខ្ញុំសួរ៖ ហើយចុះមកគ្នាប៉ុន្មាននាក់? មកប្រាំនាក់ ស្រី៣ ប្រុស២។ នោះស្រីៗដែលមកពីទិញក្ដាម។ ខ្ញុំស្គាល់ គឺនារីដែលដួលនៅនឹងមុខខ្ញុំ។ ខ្ញុំនិយាយនឹងពួកគេឱ្យស្នាក់នៅផ្ទះខ្ញុំទាល់តែពួកគេប្រកែកលែងកើត។ តាមពិតខ្ញុំមិនមានបំណងទាក់ទងនឹងនារីខ្វះគូនោះទេ តែដល់ពេលគេស្នាក់នៅផ្ទះខ្ញុំបាន៣ថ្ងៃទៅ ខ្ញុំដូចជាជំពាក់ចិត្តលើកនាង អ្វីៗក៏ខ្ញុំស្គាល់ទាំងហ្វេសប៊ុក តិកតុក អាយជី ...។ ខ្ញុំមិនចង់និយាយនិងប្រាប់ពីវិធីសាស្ត្រញ៉ែស្រីទេ ណាមួយខ្ញុំក៏មិនមែនជាបុរសរាយមាយដែរ។ ដល់ត្រង់នេះ អ្នកនឹងដឹងថា ខ្ញុំនឹងនារី អាចនិយាយថាជាសង្សារនឹងគ្នាបានហើយ។ ៙ ខ្ញុំឈ្មោះនារីដូចដែលម្នាក់ប្រុសខាងលើហៅខ្ញុំ។ ដែលហៅថានារីរបស់ដំបូងរបស់បុរសខាងលើមិនមែនគេដឹងឈ្មោះខ្ញុំទេ គឺគេហៅបែបគួរសម ចៃដន្យអីម្ល៉េះ ឈ្មោះខ្ញុំដូចនេះ។ ខ្ញុំនឹងគេស្គាល់គ្នាដំបូង ខ្ញុំដូចជាមិនពេញចិត្តទេ តែឥឡូវសុំហៅថាបងហើយ។ រឿងហ្នឹងខ្ញុំមិនចង់និយាយទេ ព្រោះស្នេហ៍ចៃដន្យ។ បើនិយាយរឿងចៃដន្យនោះ អស្ចារ្យនឹងចៃដន្យហើយ។ ខ្ញុំចូលចិត្តឆ្កែ ហើយស្រឡាញ់ និងចិញ្ចឹមដល់ទៅ៣ក្បាល។ ឯបង គាត់បែរជាប្រតិកម្មនឹងរោមឆ្កែ ប្រតិកម្មនោះមិនមែនធម្មតាទេ គឺខ្លាំង ឱ្យតែនៅជិតឆ្កែដឹងតែកណ្ដាស់ហើយ។ ជាធម្មតា ខ្ញុំទៅណាមកណា ខ្ញុំរមែងដឹងកូនៗរបស់ខ្ញុំទៅជាមួយ។ ខ្ញុំមិនទម្លាប់ហៅឆ្កែថាគាត់ ឬពួកគាត់ ឬពួកគេទេ ខ្ញុំហៅកូនៗ ខ្ញុំហៅវា ខ្ញុំហៅពួកវា។ ខ្ញុំដឹងបងដែលជាសង្សារ គាត់ពិតជាស្រឡាញ់ខ្ញុំ ហើយយើងដើរលេងជាមួយគ្នា គាត់ក៏ដឹងថាខ្ញុំមិនអាចរស់នៅដោយគ្មានឆ្កែបានដែរ ត្បិតអីខ្ញុំចំណាយពេលច្រើននៅតែនឹងឆ្កែ។ ប៉ុន្តែមួយរយៈនេះ ខ្ញុំឃើញកំពូលដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំមានទឹកមុខស្រពោន មិនដឹងជាហេតុអ្វី។ ខ្ញុំដឹងថាគាត់ខ្វល់រឿងអ្វីមួយ ដែលមិនអាចប្រាប់ខ្ញុំបាន ឬក៏ដោះស្រាយរួច។ ខ្ញុំព្យាយាមលួងលោមគាត់ ហើយខ្ញុំប្រាកដក្នុងចិត្តណាស់ថា គាត់មិនមែនខឹងឬឈប់ស្រឡាញ់ខ្ញុំទេ គឺមានអ្វីផ្សេង។ ខ្ញុំចង់ចូលទៅក្នុងរឿងរបស់គាត់ ហើយជួយចែករំលែកបញ្ហានឹងគាត់។ តែកង្វល់នោះពិតជាកប់ក្នុងជម្រៅចិត្តដល់ជ្រៅមិនអាចទាយមកដោះស្រាយបាន។ តើអ្វីទៅជាកង្វល់របស់គាត់។ ៣ខែកន្លងផុតហើយ ហើយចុងអាទិត្យនេះ កំពូលស្នេហ៍ខ្ញុំបានណាត់នៅកន្លែងថ្លៃមួយជាលក្ខណៈឯកជន គឺស្ងាត់តែពីរនាក់យើង។ យើងអង្គុយនៅជុំវិញតុមួយ ខ្ញុំអង្គុយនៅកៅអីមួយទល់មុខគាត់។ គាត់ហៅម្ហូបដែលខ្ញុំចូលចិត្ត អូ៎! ពិតជាដឹងចិត្តមែន។ ខ្ញុំរំភើបនឹងយល់អារម្មណ៍នេះភ្លាម គឺគាត់នឹងបើកចិញ្ចៀនសុំខ្ញុំរៀបការ។ ខ្ញុំក៏បានត្រៀមចិត្តរួចជាស្រេច ហើយត្រៀមចម្លើយថា៖ អូនព្រម!។ យើងញ៉ាំជាមួយគ្នា ហើយម៉ោងក៏ច្រើនដែរ តែដូចជាមិនឃើញអ្វីគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលសោះ តែទឹកមុខគាត់បែរជាស្រពាប់ស្រពោនទៅៗ។ គាត់មានវាចាមកកាន់ខ្ញុំ៖ យើងស្រឡាញ់គ្នាប៉ុន្មានឆ្នាំហើយ? - ២ឆ្នាំហើយ។ + បងពិតជាស្រឡាញ់អូន ហើយពេញចិត្តនឹងទទួលអ្វីៗដែលអូនមាននិងចង់បាន។ - អូនដឹងតើ។ បងជាមនុស្សដែលចូលចិត្តផ្ដល់ឱ្យគេ។ + តែម្ដងនេះ ប្រហែលជាអូនខកចិត្តហើយ។ - ខកចិត្ត!? ខ្ញុំសួរទាំងឆ្ងល់ ខកចិត្តរឿងអ្វី អូនមិនជឿទេ ព្រោះអីបងមិនដែលធ្វើឱ្យអូនខកចិត្តផង។ គាត់មិនបានតបនឹងខ្ញុំទេ គឺសួរសំណួរយកតែម្ដង។ ម្ដងនេះពិតជាសោះក៏ក្រោះមែន។ + បើគេឱ្យអូនរើសយកមួយ រវាងព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទ្រ អូនយកមួយណា? - យកទាំងពីរ។ + ឱ្យយកតែមួយ។ - មិនអាចទេ បើគ្មានមួយណាទេ នោះយើងនឹងមិនអាចរស់បានទេ។ អូនមិននិយាយពីលក្ខណៈសញ្ចេតនាទេ គឺភាពពិត ព្រោះបងបានធ្វើឱ្យអូនអស់សង្ឃឹមនឹងស្ថិតនៅក្នុងភាពសង្ស័យ ឃ្លីឃ្លោងយ៉ាងសម្បើមដែលមិនធ្លាប់ជួបនៅក្នុងជីវិតរបស់អូន ពិសេសមិនដែលទទួលពីបង ហើយក៏មិនរំពឹងថានឹងទទួលពីមនុស្សជាទីស្រឡាញ់ គឺបងនេះតែម្ដង។ + បង...។ បងស្រឡាញ់អូន។ ហើយបងក៏មិនចង់ឱ្យអូនលះបង់អ្វីមួយដើម្បីបងដែរ។ អូនដឹងហើយ បងប្រតិកម្មនឹងសត្វឆ្កែ។ យើងបែកគ្នាទៅ។ បែកនេះ មិនមែនបែកដោយឈ្លោះ ឬស្អប់ ឬខឹងទេ។ គឺលះបង់ឱ្យគ្នា។ - បិទមាត់។ បងស្ដាប់ចម្លើយអូនទេ? ព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទ្រ អូនមិនរើសយកមួយណាទេ គឺយកទាំងពីរ ព្រោះអូនត្រូវការទាំងពីរដើម្បីរស់នៅ។ អូនមិនបោះបង់បង បើបងនៅតែស្រឡាញ់អូន។ + បងស្រឡាញ់ ពិតជាស្រឡាញ់។ - ហើយអូនមិនអាចបោះបងកូនសំណព្វចិត្តអូនបានដែរ។ + តែបងពិតជាពិបាកទ្រាំនឹងប្រតិកម្មនេះណាស់។ - អូនដឹង គឺដឹងលើសអ្វីៗទាំងអស់ អូនជាបង អូនក៏មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ដូចជាបងដែរ។ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងឆ្លើយប្រាប់បងឱ្យច្បាស់ ត្បិតអី អូនបានដឹងពីទុក្ខកង្វល់របស់បងដែលកប់យ៉ាងជ្រៅនោះចេញមកខាងក្រៅ ហើយបោះចោល។ អូននឹងយកឆ្កែទៅកន្លែងចិញ្ចឹមឆ្កែ ហើយអូនទៅលេងវា និងមើលថែវា។ យើងរស់នៅក្នុងផ្ទះជាមួយគ្នាដោយគ្មានឆ្កែ។ + មែន? មិនពិបាកដល់អូនទេ? - មិនទេ។ អូននៅតែមានព្រះអាទិត្យនិងព្រះចន្ទ្រ ដូច្នេះជីវិតអូននៅតែរស់បានដោយល្អ។